Μια ΕΝΩΣΗ για τη ΜΕΣΟΓΕΙΟ

Εισαγωγή

Στις Βρυξέλλες εξελίχθηκε στις 13 Μαρτίου 2008, ένα διπλωματικό πόκερ, με δέλεαρ, τη Μεσόγειο. Πιο συγκεκριμένα, ο Γάλλος Πρόεδρος, Σαρκοζί, έθεσε προ των ηγετών της Ε.Ε. την διατυπωθείσα, από την προεκλογική περίοδο, πρότασή του για αναβάθμιση της διαδικασίας της Βαρκελώνης και δημιουργία μιας Μεσογειακής Ένωσης. Πολλές ερμηνείες δόθηκαν στην πολιτική του αυτή πρόταση. Χρυσωμένο χάπι για την Τουρκία, επάνοδο της αποικιοκρατικής γαλλίας από τη Β. Αφρική, οικονομικό έλεγχο της θερμής θάλασσας κ.α. Σημασία έχει ότι η ατμομηχανή της Ευρώπης, η Γερμανία, δια της καγκελαρίου Μέρκελ αντιτάχθηκε στην πρόταση του Σαρκοζί. Σαν αποτέλεσμα επήλθε η απόφαση, που ορίζει ότι δε θα ιδρυθεί τελικά μια Κοινότητα (αντίστοιχη των Ευρωπαϊκών κοινοτήτων), αλλά θα αναβαθμιστεί η ήδη υπάρχουσα διαδικασία της Βαρκελώνης. Πάντως το όνομα, έστω και σε παραλλαγή μένει (Ένωση για τη Μεσόγειο), και θα τεθεί σε εφαρμογή στις 14 Ιουλίου του 2008.

Ευρωμεσογειακή Εταιρική Σχέση

Ιστορικά

Η χώρες της νοτίου και ανατολικής μεσογείου, ήταν ανέκαθεν στο επίκεντρο του ενδιαφέροντος των ευρωπαϊκών χωρών. Αποτελούν πρώην αποικίες μεγάλων ευρωπαϊκών δυνάμεων, αλλά και πύλη των πετρελαίων της Μ. Ανατολής. Άλλωστε η περιοχή συνιστά μια μεγάλη αγορά (πρόβλεψη πληθυσμού 230 εκ. κατοίκων το 2010). Έτσι η Ευρωπαϊκή Επιτροπή το 1992 έθεσε το στόχο της δημιουργίας εταιρικής σχέσης Ευρώπης- Μαγκρέμπ και μακρόπνοης συνεργασίας με το Ισραήλ. Αυτές οι συμφωνίες αποτέλεσαν τη βάση της ευρωμεσογειακής πολιτικής. Σημαντικό βήμα προς τα εμπρός αποτέλεσε η διάσκεψη της Βαρκελώνης της 27ης και 28ης Νοεμβρίου του 1995 όπου παρέστησαν οι δεκαπέντε υπουργοί εξωτερικών των κρατών μελών της ΕΕ και των δώδεκα τρίτων μεσογειακών χωρών (δε συμμετείχε η Λιβυή, τα πρώην Γιουγκοσλαβικά κράτη και η Αλβανία).

Διαδικασία Βαρκελώνης

Η διαδικασία της Βαρκελώνης συνίσταται σε ένα πολυμερές πλαίσιο συνεργασίας και διαλόγου μεταξύ ΕΕ και μεσογειακών χωρών. Οι 27 χώρες που συμμετείχαν υιοθέτησαν ομόφωνα δήλωση και πρόγραμμα εργασίας. Με τη δήλωση αυτή καθιερώνεται πράγματι ένα πολυμερές σχέδιο που συνδέει στενά τις οικονομικές πτυχές και τις πτυχές της ασφάλειας και περιλαμβάνει επίσης μια κοινωνική, ανθρωπιστική πολιτιστική διάσταση. Η εταιρική αυτή σχέση, η οποία στηρίζεται στην αμοιβαιότητα, την αλληλεγγύη και την κοινή ανάπτυξη, έχει ως στόχο την καθιέρωση μιας πολιτικής, οικονομικής και κοινωνικής συνεργασίας.

Επιπλέον στο πλαίσιο της διαδικασίας της ευρωμεσογειακής εταιρικής σχέσης, έχουν συναφθεί συμφωνίες σύνδεσης - διμερείς συμφωνίες μεταξύ της Ε.Κ. και των κρατών μελών, αφενός, και των μεσογειακών χωρών-εταίρων, αφετέρου. Στόχος των διμερών συμφωνιών είναι ο διάλογος στον πολιτικό τομέα και τον τομέα της ασφάλειας, το εμπόριο και το διάλογο για κοινωνικά και πολιτιστικά θέματα καθώς και για θέματα ανθρώπινου δυναμικού. Οι συμφωνίες σύνδεσης προβλέπουν τη σταδιακή εγκαθίδρυση ζώνης ελευθέρων συναλλαγών στη Μεσόγειο (υφίσταται ήδη ζώνη ελευθέρων συναλλαγών μεταξύ της Κοινότητας και του Ισραήλ).

Σαν κεντρικός στόχος, της οικονομικής πτυχής της ευρωμεσογειακής συνεργασίας είναι η δημιουργία Ζώνη Ελευθέρων Συναλλαγών ως το 2010. Μετά τη Βαρκελώνη ακολούθησαν και άλλες υπουργικές διασκέψεις (λ.χ. Μασσαλία κ.α.). Η σημαντικότερη ωστόσο ήταν στη Βαλένθια, στις 23 Απριλίου 2002. Εκεί εγκρίθηκε ομόφωνα σχέδιο δράσης που καλύπτει και τις τρεις διαστάσεις της διαδικασίας της Βαρκελώνης, την πολιτική, την οικονομική και την κοινωνική-πολιτιστική.

Οικονομική πτυχή «Βαρκελώνης»

Το κυριότερο χρηματοδοτικό όχημα που οδηγεί στην υλοποίηση των βασικών στοιχείων της νέας ευρωμεσογειακής εταιρικής σχέσης είναι το πρόγραμμα MEDA που ξεκίνησε το 1995. Το διάστημα 1995-2001 το πρόγραμμα απορρόφησε 5,071 δισ. € δις από 6,4 € δισ. των πόρων του προϋπολογισμού για την ευρωμεσογειακή εταιρική σχέση. το 86% των πόρων του MEDA χορηγήθηκε διμερώς, το 12% πολυμερώς (δηλ. σε περιφερειακές δραστηριότητες, απ’ τις οποίες επωφελούνται όλα τα κράτη μετέχοντες) και το υπόλοιπο 2% αφορά υπηρεσίες τεχνικής στήριξης.

Το πρόγραμμα σήμερα βρίσκεται στη δεύτερη φάση προγραμματισμού του με προϋπολογισμό 5,35 δισ. €.

Από Μεσογειακή Ένωση σε Ένωση για τη Μεσόγειο

Η γαλλική εξωτερική πολιτική, ενδιαφέρονταν πάντοτε για το χώρο της Μεσογείου. Άλλωστε και στα πλαίσια της Κοινοτικής πολιτικής, στυλοβάτες των μεσογειακών σχέσεων ήταν η Γαλλία, συνεπικουρούμενη από την Ισπανία. Ο Σαρκοζί, ως υποψήφιος πρόεδρος της Γαλλίας, πρότεινε τη δημιουργία μιας κοινότητας μεταξύ των μεσογειακών χωρών της Ε.Ε. και των μεσογειακών χωρών μη κρατών μελών.

Μεσογειακή Ένωση

Η Μεσογειακή Ένωση (meditarranean union) συνιστά ένα θεσμό διακρατικής συνεργασίας με κοινά προγράμματα για την από κοινού αντιμετώπιση οικονομικών, περιβαλλοντικών, ενεργειακών και μεταναστευτικών-κοινωνικών προβλημάτων. Ουσιαστικά επρόκειτο για ένα φόρουμ στο οποίο ο Γάλλος πρόεδρος επιθυμούσε να συμμετάσχουν μόνο οι χώρες γύρω από τη Μεσόγειο. Επίσης πιθανόν να εντάσσεται η πρωτοβουλία αυτή, στην προσπάθεια για παραμονή της Τουρκίας, εκτός Ε.Ε., με μία ειδική εταιρική σχέση. Τέλος ο Σαρκοζί θέλησε να προλάβει την Ένωση, στα θέματα της Μεσογείου, δημιουργώντας μια κοινότητα, όπου την κρατούσα θέση θα είχε η Γαλλία.

Αντιδράσεις

Τα παραπάνω στάθηκαν ικανά, να θέσουν τους Βόρειους και Κεντροευρωπαίους, σε θέση αντίθετη με αυτήν του Σαρκοζί. Αντίθετα οι Μεσογειακές χώρες (μεταξύ αυτών και η Ελλάδα) διάκεινταν θετικά προς τη Μεσογειακή Ένωση. Έτσι η Γερμανία, ανέλαβε το βάρος της διαπραγμάτευσης, όπου απείλησε με βέτο. Τούτο διότι θεωρούσε ότι το Παρίσι απέβλεπε να κατοχυρώσει έναν χώρο προνομιακής επιρροής με στόχο να εξισορροπήσει την προνομιακή επιρροή του Βερολίνου στην Κεντρική και Ανατολική Ευρώπη.

Ο Σαρκοζί δέχθηκε η πρωτοβουλία του του να «υποβιβασθεί» σε αναβάθμιση ή μάλλον φρεσκάρισμα της Πρωτοβουλίας της Βαρκελώνης για συνεργασία της Ε.Ε. με τις χώρες της Μεσογείου. Αψευδής μάρτυρας της γαλλικής υποχώρησης η ικανοποίηση της Αγκυρας που έσπευσε να δηλώσει ότι το υποβαθμισμένο σχέδιο δεν την ενοχλεί καθώς δεν έχει την μορφή υποκατάστασης της πορείας της προς πλήρη ένταξη.

Ένωση για τη Μεσόγειο

Η Ενωση για τη Μεσόγειο περιλαμβάνει τα κράτη-μέλη της Ε.Ε. και τα παράκτια μεσογειακά κράτη μη μέλη της Ε.Ε. Προβλέπει τη μη τακτική συνάντηση εκπροσώπων των κρατών-μελών, της Ευρωπαϊκής Επιτροπής και των τρίτων χωρών της Μεσογείου για να συζητηθούν ορισμένα θέματα κοινού ενδιαφέροντος.
Η διαδικασία της Βαρκελώνης, η οποία αφορά και αυτή τις σχέσεις της με τις τρίτες χώρες της Μεσογείου, διατηρείται. Απλώς, η Ενωση για τη Μεσόγειο ότι αποτελεί αναβάθμιση της διαδικασίας της Βαρκελώνης. Αποτελούμενη από μέλη της ΕΕ και τις μεσογειακές χώρες, η Ένωση θα έχει ένα συμβούλιο αρχηγών κρατών και κυβέρνησης που θα ορίζει στρατηγικές κατευθυντήριες γραμμές πολιτικής, υπουργικά συμβούλια, μια Μόνιμη Επιτροπή η οποία θα ενεργεί ως γραμματεία, μια ενισχυμένη κοινοβουλευτική συνέλευση, ακόμη και δική της τράπεζα.

Συμπεράσματα

Με τη διαδικασία της Βαρκελώνης, να είχε βαλτώσει, λόγω έλλειψης πολιτικής και οικονομικής βούλησης, η Μεσογειακή Ένωση φάνταζε, ως μια ιδεατή κοινότητα, σε μια ιστορικά και γεωγραφικά ενιαία περιοχή. Όμως ακριβώς οι φόβοι, για παραγκωνισμό των Ευρωμεσογειακών σχέσεων (Βαρκελώνη, Πολιτική Γειτονίας) και υποκατάστασή του από έναν γαλλοκρατούμενο θεσμό, στάθηκαν εμπόδια στην Μεσογειακή Ένωση. Αυτή πάντως, θα υπάρξει, αποψιλωμένη μεν, εντός ενωσιακών και κοινοτικών πλαισίων δε, αλλά με άλλο όνομα: Ένωση για τη Μεσόγειο.

Η ΠΟΛΙΤΙΚΗ & ΝΟΜΙΚΗ ΚΑΤΑΣΤΑΣΗ ΤΟΥ ΚΥΠΡΙΑΚΟΥ ΖΗΤΗΜΑΤΟΣ

Με αφορμή την εκλογή Χριστόφια κρίνεται σκόπιμο να επιχειρηθεί μια προσέγγιση στη σύγχρονη πραγματικότητα στο νησί. Οι πληροφορίες που κατά καιρούς προβάλλονται είναι αποσπασματικές και δεν οδηγούν στην κατανόηση των σημερινών δεδομένων του θέματος. Με το παρόν άρθρο επιχειρείται μια σύντομη περιγραφή των όσων ισχύουν και όσων λαμβάνουν χώρα σε ό,τι έχει να κάνει με το εθνικό αυτό ζήτημα.

Σύντομο ιστορικό – εισαγωγή

Η Κυπριακή Δημοκρατία έχει διάρκεια ζωής, έως τώρα, 48 χρόνων. Το 1960 με τις Συμφωνίες της Ζυρίχης, ιδρύθηκε ανεξάρτητο κράτος στο νησί, με εγγυήτριες δυνάμεις την Ελλάδα, την Τουρκία και το Ηνωμένο Βασίλειο. Το 1963 επήλθε κρίση στις σχέσεις των δύο κοινοτήτων του νησιού (ελλήνων και τούρκων) λόγω επιθυμιών του Μακάριου για αναθεώρηση του Συντάγματος, με περιορισμό του δικαιώματος Veto της τουρκοκυπριακής μειονότητας. Έτσι οι σχέσεις των δύο λαών του νησιού ήταν τεταμένες, καθώς δημιουργήθηκαν θύλακες τουρκοκυπρίων. Έτσι το ήδη τεταμένο κλίμα εντάθηκε από τις παρεμβάσεις της Χούντας των Συνταγματαρχών, που δεν επιθυμούσαν την παραμονή του Μακαρίου στην εξουσία. Έτσι το πραξικόπημα που επιχείρησαν σε βάρος του, έδωσε την αφορμή στην Τουρκία, να εισβάλει στο νησί το 1974, και να κατάσχει το 38% περίπου του εδάφους της Κυπριακής Δημοκρατίας. Το 1983, τα Κατεχόμενα ανακήρυξαν εαυτούς ανεξάρτητο κράτος (ΤΔΒΚ), μη αναγνωρισμένο από κανένα άλλο κράτος, παρά μόνο απ’ την Τουρκία. Έως το 2004, όμως το Κυπριακό, δεν κινούνταν σχεδόν, καθώς είχε επέλθει περίοδος στασιμότητας, λόγω της αδιαλλαξίας του Τουρκοκύπριου ηγέτη Ντενκτάς. Όμως στις 13 Δεκεμβρίου 1997, αποφασίζεται η έναρξη ενταξιακών διαπραγματεύσεων και με την Κύπρο για την είσοδό της στην Ε.Ε. H μη λύση του πολιτικού προβλήματος, δεν επηρέασε τελικά τις διαπραγματεύσεις, και έτσι στις 1 Μαΐου 2004 η Κύπρος καθίσταται πλήρες μέλος της ευρωπαϊκής οικογένειας. Πριν από την ένταξη είχε προηγηθεί η απόρριψη του σχεδίου Ανάν.

Στάση Τουρκίας – ΗΠΑ, δράσεις Ελλάδας

Το Κυπριακό πρόκειται για ένα ζήτημα διεθνούς δικαίου, στο οποίο η κατάσταση από νομικής άποψης είναι απλή, σε μια πρώτη ανάγνωση. Παράνομη εισβολή και κατοχή εδάφους μιας χώρας από άλλη. Παραβίαση του Χάρτη του ΟΗΕ (ΧΟΗΕ) και πιο συγκεκριμένα της εθνικής κυριαρχίας ενός κράτους. Η απάντηση από την πλευρά των Τούρκων έγκειται, στο ότι νομίμως πραγματοποιήθηκε η εισβολή και, κατά συνέπεια είναι σύννομη η παραμονή των στρατευμάτων στο νησί. Τούτο, διότι οι Συμφωνίες ίδρυσης της Κυπριακής Δημοκρατίας προέβλεπαν ρόλο στην Τουρκία ως εγγυήτρια δύναμη. Αφού λοιπόν, θεωρεί η Τουρκία, επιχειρήθηκε κατάλυση της κρατικής υπόστασης του κράτους το 1974 (πραξικόπημα Χούντας Αθηνών-Ένωση με Ελλάδα), τότε σαν εγγυήτρια δύναμη, επενέβη προκειμένου να διατηρηθεί η συνοχή και ύπαρξη του κράτους. Επίσης πρόταξε την προστασία της τουρκικής μειονότητας, τα δικαιώματα της οποίας καταπατούνταν.

Εδώ πρέπει να γίνει λόγος για τη στάση των ΗΠΑ (που ουσιαστικά έχουν αντικαταστήσει τους Βρετανούς ως προς το σε τίνος τη σφαίρα επιρροής άνηκε/ανήκει στο νησί). Η ΗΠΑ θεωρούσαν το Μακάριο, ως ένα ρασοφόρο Φιντέλ. Πίστευαν ότι η αδέσμευτη πολιτική του, οδηγούσε την Κύπρος προς την ΕΣΣΔ. Επιπλέον δεν ήθελαν να αντιπαρατεθούν με την Τουρκία, ο ρόλος της οποίας στην ανατολική πτέρυγα του ΝΑΤΟ είναι καθοριστικός. Τέλος είχαν αρκετά προβλήματα, το 1974, οι ΗΠΑ (Βιετνάμ, Μ.Ανατολή, παραίτηση Νίξον), ώστε να συμμετέχουν ενεργά στην απομάκρυνση/αποτροπή των τουρκικών δυνάμεων. Στα επόμενα χρόνια η στάση της τουρκικής πλευράς ήταν άκαμπτη αρνούμενη κάθε λύση, στηριζόμενη στην ισχύ των όπλων. Οι ΗΠΑ δεν πίεζαν για άμεση λύση, προκειμένου να μη δυσαρεστηθεί η Τουρκία, ενόψει και των ραγδαίων αλλαγών στη Μ.Ανατολή, μετά την κατάρρευση του Ανατολικού Μπλοκ. Η προσπάθεια για ένταξη της Κύπρου στην Ε.Ε. θορύβησε την Τουρκία, και οι στενές σχέσεις με τους Ρώσους (εγκατάστασης πυραύλων S-300) ανησυχούσαν τις ΗΠΑ. Ας μην λησμονιέται ότι οι ΗΠΑ επιθυμούσαν τη διατήρηση του status quo στο νησί, το οποίο δεν διαταράχθηκε, καθώς οι βρετανικές βάσεις παρέμεναν (Δεκέλεια, Ακρωτήρι) και μάλιστα παίζουν σπουδαίο ρόλο (εγκατάσταση πυρηνικών, κατασκοπευτικό δίκτυο Echelon). Άλλωστε στη Νέα Μέση Ανατολή, που οραματίζονται τα γεράκια των ΗΠΑ, η Κύπρος παραμένει ένα αβύθιστο αεροπλανοφόρο στην περιοχή. Το σχέδιο Ανάν, αποτελούσε άλλωστε εγγύηση για τη διατήρηση των συμφερόντων των ΗΠΑ.

Νομική κατάσταση

Ο ΟΗΕ, πήρε σαφή θέση, από το 1974, έως το 2004, ως προς το θέμα της εισβολής, καταδικάζοντάς την. Παράλληλα ο Γ.Γ. του ΟΗΕ (Κουρτ Βαλντχάιμ) προσπάθησε να βρει κοινό τόπο μεταξύ των δύο πλευρών (το 1976-7 και το 1979 με τις Υψηλού Επιπέδου Συμφωνίες), αλλά εις μάτην. Το 1983 το βόρειο κατεχόμενο τμήμα ανακήρυξε την αναεξαρτηασία του, και απέκτησε de facto κρατική υπόσταση, όχι όμως και νομική. Έτσι το Σ.Α. του Ο.Η.Ε με τα ψηφίσματα 541/1983 και 550/1984 καταδίκασε ευθέως την ανακήρυξη της ΤΔΒΚ. Έτσι η διεθνώς αναγνωρισμένη Κυπριακή Δημοκρατία ασκεί έλεγχο μόνο στο νότιο τμήμα του νησιού, παρότι από νομική άποψη εξακολουθεί να εκπροσωπεί το σύνολο. Το 1992 το Γ.Γ. του ΟΗΕ (Μπούτρος Γκάλι) έθεσε ενώπιον των δυο μερών (ελληνοκύπριοι-τουρκοκύπριοι) τα Μέτρα Εμπέδωσης Εμπιστοσύνης, τα οποία απορρίφθηκαν από τον Ντενκτάς. Στο Ευρωπαϊκό Συμβούλιο της Κέρκυρας, το 1994, αποφασίστηκε η προοπτική ένταξης της Κύπρου στην Ε.Ε. (έναρξη διαπραγματεύσεων 13.12.1997, ένταξη 01.05.2004). Προτού ενταχθεί η Κύπρος στην Ε.Ε. επιχειρήθηκε να λυθεί το πολιτικό πρόβλημα με το σχέδιο Αναν, το οποίο απέρριψαν δια δημοψηφίσματος οι Ελληνοκύπριοι. Έτσι σήμερα, ναι μεν η Κύπρος εντάχθηκε στην Ε.Ε. ολόκληρη, ωστόσο εξαιρείται ρητά ο Βορράς από την εφαρμογή του κοινοτικού κεκτημένου (αναστολή) καθώς δεν τελεί υπό τον έλεγχο της Κυπριακής Δημοκρατίας. Τούτο συνιστά μια νομική φόρμουλα (αμφιβόλου ορθότητας) προκειμένου να παραβλέψει Ε.Ε. την Κατοχή εδάφους της, από μια άλλη χώρα, και μάλιστα υποψήφια προς ένταξη (που παρόλα αυτά δεν αναγνωρίζει την κρατική ύπαρξη ενός Κράτους – Μέλους της Ένωσης στην οποία θέλει να ενταχθεί). Η Ε.Ε. βέβαια, ενόψει και της οικονομικής ενίσχυσης των Τουρκοκυπρίων προώθησε Κανονισμό που θα επιτρέπει το απευθείας (δίχως τη μεσολάβηση της Κυπριακής Δημοκρατίας) εμπόριο με τα Κατεχόμενα. Ο Κανονισμός δεν εγκρίθηκε, καθώς επήλθε πολιτικός συμβιβασμός, δια της έκδοσης άλλου Κανονισμού, ο οποίος επιτρέπει όχι το απευθείας εμπόριο, αλλά την απευθείας χρηματοδότηση των Κατεχομένων, προκειμένου να προετοιμαστεί η ένταξή τους στο κοινοτικό κεκτημένο (δια της λύσης του Κυπριακού ή και μέσω άλλων οδών..;)

Πρόσφατες εξελίξεις

Η εκλογή του Χριστόφια αναπτέρωσε τις ελπίδες για άμεση λύση του προβλήματος. Ο Παπαδόπουλος, είχε χαρακτηριστεί από τη διεθνή κοινότητα ως αδιάλλακτος, και καθόλου δεν στεναχωρήθηκε η Ε.Ε., το Η.Β. και οι Η.Π.Α. που δεν επανεξελέγει. Αντίθετα θεωρούν πιο διαλλακτικό το Χριστόφια. Βεβαίως φροντίζουν να υπενθυμίζουν ότι δε θα του φανούν «μεγαλόκαρδοι». Έτσι, δια του τύπου, φροντίζουν να στέλνουν μηνύματα, όπως ότι ναι μεν θεωρείται ευρωπαϊστής και υπέρμαχος τη λύσης, αλλά δεν παύουν να υπενθυμίζουν το κομμουνιστικό παρελθόν και παρόν του (δημιουργώντας εντυπώσεις στο διεθνές περιβάλλον, συνδέοντάς τον με τη δήθεν μεταστροφή της Κύπρου, το ‘60-’70 σε Κούβα της Αν. Μεσογείου). Παρόλα αυτά ο Χριστόφιας, φρόντισε να τονίσει ότι το σχέδιο Ανάν, δεν υφίσταται πια (το χαρακτήρισε ως «βρυκόλακα») και ότι η έναρξη των διαπραγματεύσεων πρέπει να γίνει με βάση τις Τεχνικές Συμφωνίες της 8^ης Ιουλίου 2006. Όμως η στάση του υπέρ του σχεδίου, το 2004, γεννά σκέψεις για τη στάση του, σε περίπτωση επαναφοράς των βασικών σημείων του σχεδίου, υπό άλλο μανδύα. Άλλωστε το παραπάνω είναι το πιθανότερο, καθώς η διεθνής κοινότητα ήταν υπέρ του σχεδίου, όπως και η τουρκική πλευρά. Έτσι οι Η.Π.Α. επιθυμούν λύση του Κυπριακού, ώστε να μην παραμένει εμπόδιο στην πορεία της Τουρκίας προς την Ε.Ε. Η Ευρώπη δεν επιθυμεί να διατηρεί μια βραδυφλεγή βόμβα στο μαλακό υπογάστριό της, ενώ η Τουρκία θέλει να απαλλαχτεί από την κατηγορία του παραβιαστή του διεθνούς δικαίου αφενός, αφετέρου να νομιμοποιήσει τα κεκτημένα κέρδη της, από την εισβολή του ’74. Η Ελλάδα από την πλευρά της επιθυμεί τη λύση του Κυπριακού, προκειμένου να απαλλαγεί από την πίεση του διεθνούς παράγοντα αλλά και να εξασφαλίσει τα μέγιστα δυνατά κέρδη (ας μην ξεχνάμε ότι ήμασταν οι ηττημένοι το 1974). Ωστόσο, εντύπωση προξένησε η θέση αρκετών, της ελληνικής πολιτικής ελίτ, τόσο περί αποδοχής του σχεδίου «Ανάν», που ήταν δυσλειτουργικό, όσο και η πολεμική που είχε ξεσπάσει μεταξύ αυτών και του προηγούμενου προέδρου Παπαδόπουλου.